در ميان خطبه هاي امام حسين(ع) حتي يك مورد سخنراني جامعي در زمينه

حكومت اسلامي مشاهده نمي شود

ابلاغ دين خدا، بيان و تفسير احكام و معارف آن، اصلى‏ترين وظيفه انبياء است كه به هيچ
عنوانى ساقط نمى‏شود و با توجّه به اينكه تحقق فرمان‏هاى الهى و ايجاد زمينه رشد و تعالى
انسان‏ها، و برقرارى عدل و دفع ظلم و شرك از طريق تشكيل حكومت امكان‏پذير است،
حكومت‏خواهى از اهداف انبياء و اوصياء آنان به شمار مى‏رود ولى مشروط به اقبال عمومى و
پذيرش دعوت از جانب مردم مى‏باشد. امام حسين(ع) نيز به عنوان يكى از اوصياى پيامبر(ص) در اين مسير حركت كرد....

**************************************

ادامه مطالب را بخوانيد در سايت مجلس خبرگان

http://www.majlesekhobregan.ir/fa/publications/mags/is_gv/magazines/025/15.htm

 حسين فاطمه محض است و فاطمه، حسين محض و حسين بى فاطمه...

اظهار نظرهاي اندیشمندان مسلمان و غير مسلمان درباره امام حسین (ع)

عظمت قيام و اوج فداكاري و ويژگيهاي ديگر امام و يارانش سبب شده كه اظهار نظرهاي بسياري درباره اين نهضت و حماسه آفرينان عاشورا داشته باشند . در اينجا تعدادي اندك از اظهار نظرهاي مسلمان و غير مسلمان در اين باره اورده مي‌شود :
فاروق احمد خان لغاري(رئيس جمهور اسبق پاكستان):زندگاني مبارك حضرت امام حسين (ع)براي ما راه هدايت است . با پيروي از اين راه، ما مي‌توانيم توطئه‌هاي دشمنان را خنثي كنيم .
بي نظير بوتو(نخست وزير اسبق پاكستان): مسلمانان فلسطين ، كشمير و بوسني بايد بر سيره امام حسين (ع) عمل كنند .

شهيد مطهري: مردم کوفه عامل اصلي حرکت امام حسين نبوده اند / رهبر کسي است که مردم را به دنبال خودش حرکت مي‏دهد

شهید مطهری: شاید در بعضی کتابها خوانده باشید مخصوصا در این کتابهای به اصطلاح تاریخی که به دست بچه‏های مدرسه می‏دهند. می‏نویسند که در سال شصتم هجرت، معاویه مرد، بعد مردم کوفه از امام‏ حسین دعوت کردند که آن حضرت را به خلافت انتخاب کنند. امام حسین به‏ کوفه آمد، مردم کوفه غداری و بی‏وفایی کردند، ایشان را یاری نکردند، امام حسین کشته شد!

ادامه را بخوانید در: http://www.atf.ir/?lang=fa&state=showbody_news&row_id=13

تا خدا در عالم امکان خدائی میکند

کشتی دین را حسینش ناخدائی میکند

گویی که از گردونه هستی به دور افتاده است

هرکه از دربار او فکر جدایی میکند

حسین ابن علی، دل جلا می دهد

نویسنده کتاب «سیمای کربلا، حریم حریت»

http://www.bfnews.irکد مطلب: 15858

قیام امام حسین (ع) تاکنون از چهار بعد «سیاسی، اجتماعی»، «حماسی، رزمی»، «عاطفی، احساسی» و «عبادی، عرفانی» مورد بررسی قرار می گیرد.

این ابعاد هر یک به جای خویش صحیح و قابل بررسی است اما هیچ یک به تنهایی برای بیان بزرگی قیام امام حسین و عاشورا کافی نیست.
بر خلاف تصور برخی که مدعی هستند بعد سیاسی و اجتماعی قیام امام حسین از بعد از مشروطه مطرح شده است، این بعد از زمان شهادت امام مورد توجه عالمان شیعی بوده است

عدم بیعت با یزید، سپردن حکومت به دست مردم، پاسخ به دعوت مردم عراق، امر به معروف و نهی از منکر، مخالفت با خلافت خلیفه زادگان و رسیدن به درجه رفیع شهادت از جمله اهداف قیام امام سوم شیعیان است.
تلاش بنی امیه تنها کشتن امام حسین نبود :بلکه آنها می خواستند اندیشه امام حسین و اسلام علوی را از بین ببرند و اسلام، آلتی به دست حکام ستمگر باشد.
اگر امام حسین در مقابل بنی امیه نمی ایستاد به خاطر چهره ای که بنی امیه از اسلام نشان داده بود اسلام از بین می رفت و مسلمانی در دنیا باقی نمی ماند.
امام حسین ،اسلام اموی و چهره فریب کارانه معاویه را رسوا ساخت و اسلام نبوی را جایگزین آن کرد.

گفتی غزل بگو، چه بگویم مجال کو؟
شیرین من، برای غزل شور و حال کو؟

پر می زند دلم به هوای غزل، ولی
گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟

گیرم به فال نیک بگیرم بهار را
چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟

تقویم چار فصل دلم را ورق زدم
آن برگهای سبز سرآغاز سال کو؟

رفتیم و پرسش دل ما بی جواب ماند
حال سوال و حوصله قیل و قال کو؟

http://www.shabestannews.com/dialogdetail.asp?spcode=85121711470018

******************************************************

* مديريت امام حسين (عليه السلام) در نهضت عاشورا

انحراف مسلمانان از خط مستقيم اسلام
ايستادگى امام حسين (عليه السلام) در برابر بيعت با يزيد
حركت امام حسين (عليه السلام) از مدينه به مكه
افشاگرى امام حسين (عليه السلام) عليه يزيد

و ...

http://old.tebyan.net/H_Tebyan/Maaref/QuranLessons.aspx?AId=64&Type=0

http://www.tehransama.ir/NewsDetail.aspx?NewsID=1520

۲سوال از حجت الاسلام والمسلمین حمیدرضا سلیمانی، مشاور وزیر و دبیر ستاد اقامه نماز وزارت فرهنگ

مدیریت اسلامی در جامعه امروز نیازمند توجه به چه بخش هایی از حرکت سیاسی- الهی امام حسین (ع) است؟

امام حسین (ع) شخصیتی است که در دوران خود با یک بحران شدیدی چون بحران انحرافات اعتقادی و عملی مواجه بود. آن حضرت برای حل این معضلات راه هایی چون گفت و گو و تذکر را بکار گرفت و آخرین راهکاری را که ایشان به عنوان یک وظیفه مورد توجه قرار داد فدا کردن جان خویش در راه رسیدن به حق و حقیقت بود. این مدیریت یک مدیریت استثنایی است.

بسیاری از افراد تا آنجا می توانند در مدیریت موفق باشند که به خودشان آسیب نرسد اما امام حسین (ع) وقتی می خواهد اسلام را احیا کند، در این مسیر تمام هستی خود را فدا می کند. این نکته ای است که معمولا در مدیریت مادی نمونه و مشابهی ندارد.

مدیریت جامعی که با گفت و گو، صحبت و نصیحت آغاز می شود مدیریتی استثنایی و فوق العاده است به طوری که می بینیم حضرت بارها یزیدیان را مورد خطاب قرار دادند و می خواستند آنها را به نحوی به دامن اسلام بازگردانند. به طور مثال امام حسین (ع) حر بن یزید را که در جبهه مخالف بود مورد خطاب قرار می دهد یعنی آن حضرت از هر فرصتی استفاده می کند تا افراد را از گمراهی به سوی نور و سعادت راهنمایی کند؛ این شاهکار امام حسین (ع) در واقعه کربلا است. اما تنها به این نصیحت و پند و اندرز اکتفا نکردند و در این مسیر آنقدر به پیش رفتند تا با نثار خون خود و انفجاری از نور، آگاهی و بیداری را در همیشه تاریخ ایجاد کند و بر دل ظلمت ها و تاریکی ها بتازد.

آیا می توانیم ویژگی دیگری هم از مدیریت امام حسین (ع) بیان کنیم؟

نکته دیگری که در مدیریت امام حسین (ع) می تواند قابل توجه باشد. این است که آن حضرت در این حادثه هم عبادت و طاعت را به میدان می آورند هم عرفان و اخلاق را به نمایش می گذارند، هم شجاعت و ایثار را عرضه می کنند و هم در همه ابعاد مردانگی و مروت را رعایت می کنند که این همه اضداد در کنار هم در هیچ حماسه تاریخی دیده نشده است.

 بایستن و نتوانستن‏ در انجام تکلیف

دکتر شریعتی

"فتواى حسین این است: آرى! در نتوانستن نیز بایستن هست؛

 براى او زندگى، عقیده و جهاد است. بنابراین، اگر او زنده است و به دلیل این كه زنده است، مسئولیت جهاد در راه عقیده را دارد.

انسان زنده، مسئول است و نه فقط انسان توانا. و از حسین، زنده‏تر كیست؟ در تاریخ ما، كیست كه به اندازه او حق داشته باشد كه زندگى كند؟ و شایسته باشد كه زنده بماند؟ نفس انسان بودن، آگاه بودن، ایمان داشتن، زندگى كردن، آدمى را مسئول جهاد مى‏كند و

حسین مَثَلِ اعلاى انسانیت زنده، عاشق و آگاه است.

توانستن یا نتوانستن، ضعف یا قدرت، تنهایى یا جمعیت، فقط شكل انجام رسالت و چگونگى تحقق مسئولیت را تعیین مى‏كند نه وجود آن را."(حسین وارث آدم، مجموعه آثار ، صص 166 و 16719)

«بایستن» یعنى براى انجام دادن وظیفه مسئولیت دینى و شرعى، تلاش نمودن و تا حد توان براى پیشبرد آن، به تناسب زمان و شرایط، اقدام كردن. گویاترین كلام براى اداى این مفهوم، فرمایش

حضرت امام‏ قدس سره است؛ ایشان در پیامى فرمودند:

"ما مأمور به اداى تكلیف و وظیفه‏ایم، نه مأمور به نتیجه."(صحیفه امام، ج 21، ص 284. )

این كه حسین فریاد مى‏زند - پس از این كه همه عزیزانش را در خون مى‏بیند و جز دشمن كینه توز و غارتگر در برابرش نمى‏بیند - فریاد مى‏زند كه:

«آیا كسى هست كه مرا یارى كند و انتقام كشد؟» «هل من ناصر ینصرنى؟»؛

 مگر نمى‏داند كه كسى نیست كه او را یارى كند و انتقام گیرد؟

این «سؤال»، سؤال از تاریخ فرداى بشرى است و این پرسش، از آینده است و از همه ماست و این سؤال، انتظار حسین را از عاشقانش بیان مى‏كند و دعوت شهادت او را به همه كسانى كه براى شهیدان حرمت و عظمت قائلند، اعلام مى‏نماید.

*****

http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=15285

ارزشهاى اخلاق مدیریتی در حادثه كربلا

حادثه كربلا يك صحنه نمايش اخلاق اسلامى است كه به اختصار به توضيح ارزشهايى نظير مروت، ايثار و فداكارى كه برجستگى بيشترى دارند مى‏پردازيم.

مروت

حسين‏عليه‏السلام با دشمنان به شيوه پدرش على‏عليه‏السلام رفتار مى‏كرد. سيراب كردن آنان به هنگام تشنگى و پرهيز از ترور و غافلگيرى، نمونه‏هاى روشنى از مروت است. حسين‏عليه‏السلام نيز با اين كه از فسق و فجور و خباثت‏شمربن ذى‏الجوشن، و اهانت وى به حريم ولايت آگاه است پيشنهاد حمله ناگهانى سپاه خود را رد مى‏كند و مى‏گويد: «ما هرگز شروع به جنگ نمى‏كنيم ولو به نفع ما باشد. 

ايثار

ايثار عاطقه‏اى است اخلاقى، انسانى و اسلامى كه در حادثه كربلا به اوج خود رسيد. از خودگذشتگى ابوالفضل العباس‏عليه‏السلام در ننوشيدن آب تجسمى از ايثار بود. وى پس از دفع مزاحمان به شريعه فرات رسيد هنگامى كه مشك را از آب پر كرد با اين كه خود نيز تشنه بود به ياد تشنگى مولايش از نوشيدن آب منصرف شد. آن را ريخت و آنچه بر دلش گذشت، بر زبان جارى كرد  ابوالفضل مظهر وفا بود. نمونه ديگر عمربن قروى انصارى بود كه خود را به هنگام نماز در برابر پيكانهاى كفار سپر اباعبدالله‏عليه‏السلام قرار داد و از پا درآمد... وى در عين حال ترديد داشت كه وظيفه‏اش را انجام داده و به عهدش وفا كرده است.»

مساوات

اصحاب حسين‏عليه‏السلام تركيبى از آزادگان و بردگان آزاد شده بود و شيوه رفتار امام هم نسبت‏به نقش آفرينان و ايثارگران يكسان بود رنگ، قوميت، موقعيت و نژاد آنان در نظر و قضاوت وى تاثيرى نداشت و مساوات حاكم بود چنان كه دو نفر از عده معدودى كه امام خود را به بالين آنان رسانيد برده آزاد شده بودند. «جون‏» يكى از آنها بود كه وقتى به شهادت رسيد امام خود را به بالين وى رسانيد و حشر او را با «ابرار» كه مقامى برتر از متقين است از خدا درخواست كرد «خدايا در آن جهان او را با «ابرار» محشور كن. ديگر مردى رومى است كه وقتى از اسب بر زمين افتاد اباعبدالله‏عليه‏السلام خون را از جلو چشمانش پاك كرد و صورتش را بر صورت وى گذاشت. اين صورت بر صورت نهادن منحصر به همين غلام و فرزندش على‏اكبر بود «فوضع خده على خده... متبسم الى ربه...» صحنه خونين كربلا متضمن پيامهاى اخلاقى، اجتماعى، توحيدى، اعتقادى، عرفانى، اندرزى و پرخاشگرى است كه با جانبازيهاى كم‏سال‏ترين (طفل شيرخوار اباعبدالله‏عليه‏السلام) تا كهنسالترين مرد (جابربن عروه غفارى) و زن (زوجه عبدالله بن عمر كلبى) تجسم پيدا كرد و هر يك عهده‏دار نقشى بودند.»  در آن روز هيچ كدام از اصحاب حسين‏عليه‏السلام در برابر دشمن ضعفى از خود نشان ندادند، فرار نكردند و به سپاه دشمن نپيوستند.

اعتراض در برابر سیاستهای غلط مدیریتی

امام حسين (ع) همواره يكي از معترضين سرسخت نسبت به سياستهاي معاويه و دستگيريها

و قتلهاي او بود و نامه هاي متعددي در انتقاد از رويه معاويه در كشتن حجربن عدي و يارانش

و عمروبن حمق خزاعي كه از وفاداران به علي (ع) بودند و اعمال ناپسند ديگر او نوشت.

******

http://www2.irib.ir/occasions/moharam/moharam2.htm

یاران امام (ع) از برگزیده‏ ترین افرادى بودند که خانواده و دوستان خود را رها ساختند و در رکاب امام (ع) جانبازى و فداکارى کردند و چون قهرمانانى شجاع به جهاد پرداختند، و براى شرکت در میدان کارزار، گوى سبقت را از یکدیگر ربودند.

نه تنها آنان مرگ را به چیزى نمى‏ گرفتند، بلکه از این درجه و مقامى که در پرتو یارى امام (ع) نصیب آنان گشت علائم شادى و سرور در چهره آنها نمایان مى‏ شد.

بدین ترتیب یاران امام حسین (ع) در راه پیشواى خود از هرگونه فداکارى و جانبازى دریغ نکردند.آنان هرگز به خود اجازه ندادند در حالى که زنده هستند کمترین آسیبى به آن حضرت برسد، و تاب جدایى از او را نداشتند و یکپارچه خود را سپر بلا ساختند و تا آنجا هدف تیر و نیزه قرار گرفتند، تا جان خود را فدا کردند.

فرمانپذیر و گوش بفرمان مدیریت عاشورائی امام (ع) بودند.

 سخت کوش و پویا بودند.

راز دار و محرم اسرار بودند.

نترس و شجاع بودند.

به اهداف کار آشنا ، آگاه و با اعتقاد بودند.

و ...

در روز عاشورا آنچنان با شجاعت و دلیرى به نبرد پرداختند که تاریخ هرگز تا کنون به خاطر ندارد.و در حالى که تعداد سواران آنان از سى و دو نفر بیشتر نمى‏شد به لشگر بى‏شمار دشمن تاختند و قهرمانانه جنگیدند.

سخن امام حسین (ع) هنگام ورود به کربلا :

اَلنّاسُ عُبیدُ الدُّنیاوَالدّینُ لَعِقٌ عَلی اَلسِنَتِهِم یَحوُطُونَهُ ما....

مردم ،بندگان دنیا هستند ودین آنها جز سخن زبانشان نیست . تا آنگاه کا زندگیشان بچرخد ، دنبال دین می روند . وهرگاه بنای امتحان وآزمایش پیش آید

یادشگرامی

دلم زدست زمانه عجیب می گیرد                دلم بهانه روی حبیب می گیرد

غروب گشته دوباره خدا نمی دانم               چرا خرابه ما بوی سیب می گیرد

شب گذشته خدایا در آسمان دیدم                 که ماه وقت خسوفش غریب می گیرد

برای طعنه زدن آن محافظ رومی              تمام روز بدستش سلیب می گیرد

بدست دیگر خودآن حرامی بی دین           چقدر کعب نی اش رامهیب می گیرد

برای تاول پایم زمردم این شهر                 مدام عمه سراغ طبیب می گیرد

شاعر برادر گرامی آقای وحید قاسمی 

http://molatiroqayeh.blogfa.com/8607.aspx   

**********

این جزء نقشه امام حسین (ع) بود ؛ که مرحله اول را خود ویارانش با شهادت انجام دادند ومرحله دوم وحساس ودشوارترینش ، بر عهده امام زین العابدین ( وزینب کبری ) بود .